JAYWICK SANDS, POŁUDNIOWY ESSEX, ANGLIA
30 DNI WCZEŚNIEJ
Cześć.
Co?
Ale ci uszy oklapły.
Co to w ogóle znaczy?
- Co? - Czemu uszy?
Kiedy będziesz Brytyjczykiem? Mieszkasz tu od 25 lat.
Czym są oklapłe uszy?
Coś ty taki markotny?
Mam zadanie.
Mam robotę w tym roku.
No i?
Chodzi o twojego brata.
Potrzebuję twojej pomocy.
Potrzebuję nie lada przysługi.
Wychodzi na to, że już w tym roku...
No, dalej.
ZAGINIONY
LUKSEMBURG
Dzięki za piwo.
Sorry, że teraz przejdę do rzeczy.
Nie jest ze mną za dobrze.
Jestem w dupie.
Mój brat.
Miał problemy.
Z wielu powodów.
Chciałem mu pomóc.
A teraz go nie ma.
Zaginął.
Pojebane.
Masz rodzeństwo?
Brata.
To pojebane.
Tak, pojebane.
Niebieski.
Rzadko występuje w naturze.
Może jagody.
Niebieskie ptaki.
I to chyba tyle.
Ocean nie jest niebieski.
Ani niebo.
Wszystko było dobrze.
Aż do teraz.
Ale dziwne.
W drodze do hotelu
mogę powiesić kilka ogłoszeń.
Poradzisz sobie?
Sam fakt, że cię to obeszło...
i że napiłeś się ze mną piwa.
To już coś.
Trzymaj tak dalej.
Inaczej nie mogę.
Ja też nie.
Skąd możesz być tego pewny?
Nie mogę.
Musisz skończyć jego robotę.
Co to było?
Powiedz mi.
Torba.
Jadę na północ, Jadę na północ, by cię odnaleźć
Koła stukoczą o szyny, Wiatr uderza w oczy
Nie wiem nawet, co powiem, Kiedy cię odnajdę
Wykrzyczę twoje imię, kochana, Nie zdziw się
Za mną tyle kilometrów I mija tyle czasu, odkąd cię poznałem
Nawet nie wiem, co mnie czeka Gdy do ciebie dotrę
Ale już teraz wiem, Wiem, gdzie jest moje miejsce
Za mną setki kilometrów I to nie potrwa długo
Nie potrwa długo
PATRIOTA
Nie potrwa długo
LUKSEMBURG
Luksemburg jest stolicą prania pieniędzy.
Pozwalamy na transakcje i interesy,
które gdzie indziej są zakazane.
Co dziewiąty biznesmen pracuje tutaj pod przybranym nazwiskiem.
Co dziewiąta torba na lotnisku jest wypchana pieniędzmi.
Klient w hotelu King Gerald napisał
adres ofiary morderstwa na tej kartce,
na karcie bagażu, w dniu morderstwa.
Gdzie zaatakowano majstra.
Jasnym jest, że ktoś zamożny,
ktoś, kto nocował w drogim King Geraldzie,
miał styczność z tym bagażem na lotnisku w Luksemburgu.
Brat ofiary pracuje na lotnisku przy bagażach.
Przypuszczam, że Edgar Barros
zobaczył pieniądze w bagażu pasażera.
Ten pasażer, podróżując pod przybranym nazwiskiem,
znalazł go tego wieczoru. Zaczęła się walka
o torbę w mieszkaniu Barrowsa na 77 de Champlain,
w skutku której zginął człowiek.
Przepytałam wszystkich gości hotelu z tamtego wieczoru.
Z wyjątkiem jednego. John Lakeman.
Nagle opuścił nasze spotkanie.
Jego miejsce pobytu w czasie morderstwa jest nieznane.
Jego kolega z pracy przyznał, że opuścił ważne spotkanie,
ponieważ linie lotnicze zgubiły jego bagaż.
John Lakeman
jest w samym centrum przestępstwa
podczas niezwykle krwawej nocy w Luksemburgu.
Na dodatek, kiedy jego towarzysze podróży
dzwonili do swoich żon,
John Lakeman zadzwonił
do kobiety o imieniu Alice Taylor,
żony mężczyzny, który pracuje jako „konsultant”
w Wydziale Zdobywania Informacji USA.
Proszę o pozwolenie na przesłuchanie Johna Lakemana
w Stanach Zjednoczonych
22 maja,
jutro, 2012 roku.
W związku z apelacją miasta Luksemburga,
w Luksemburgu,
sąd przyznaje zgodę na przesłuchanie.
- Kiedy wyjeżdżasz? - Dzisiaj.
Kiedy będę w Milwaukee,
szukaj związku między Alice Taylor i Johnem Lakemanem.
Dobra.
Ona przyjeżdża.
Właśnie wyrażono zgodę. Pewnie już jest w drodze.
Według mnie pojawi się jutro.
W pracy, tak jest bezpieczniej.
Znalazłem książkę.
Strukturalna dynamika strumienia.
- Gdzie? - U faceta z kobiecym imieniem.
- Nie gadaj. - No.
Daj to Edwardowi.
Chyba musisz zniknąć.
Zanim ona się pojawi.
- Jasne. - Zbieram informacje.
Oddzwonię dzisiaj do ciebie.
- Dobra. - Jest niezła.
Ma dwie sprawy
o zaniedbanie dziecka w tym tygodniu.
Zostawiła córkę samą w domu.
Jej dzieciak widzi rzeczy.
Sąsiedzi na nią donieśli.
Spędza całe dnie nad twoją sprawą.
Pewnie nie jest złą matką.
Po prostu jest dobrym gliną.
- Co ona na ciebie ma? - Nie wiem.
Jej córka mnie narysowała.
Całkiem nieźle.
Wyciągnę cię stamtąd.
Kiedy się zjawi, John Lakeman będzie duchem.
Dobra.
O północy.
Może już czas wracać.
Jak tam twoje dokumenty?
Jeszcze nie gotowe.
- Czas mija. - Nie wątpię.
Pragnę podzielić się z tobą moimi żądaniami.
Co wiesz o nieseksualnym przytulaniu tej samej płci?
- Nic. - Chcę to robić.
Żądam tego.
Dobra, więcej potem.
Do zobaczenia.
Na razie.
Cześć, John.
Jak leci?
Całkiem nieźle.
Dzięki, że zabiłeś ptaki.
Informuję wszystkich,
że McMillan idzie na dno.
Teraz Leslie jest na czele.
Jutro ogłosimy wieści.
Wtedy wkroczymy do akcji
i zapewnimy umowę z Denonem.
Przyszłość będzie tak jasna, że nas będzie razić w oczy.
Super.
Proszę pana?
Stephen pamięta pana z wypadku.
Może pan opowiedzieć o jego ostatnich chwilach?
Raczej nie.
Wydaje się,
że nie obchodzi pana wyzdrowienie Stephena.
Czy mogę opowiedzieć, czemu tak ważne
jest to, by odzyskał pamięć, również z wypadku?
Poczucie humoru wymaga pełnego zdrowia.
Stephen nie jest zdrowy, nie odzyska poczucia humoru.
Nigdy już się nie zaśmieje.
I nikt go nie pokocha.
Brzmi poważnie.
Bo takie jest.
Proszę to zrozumieć.
Na pewno.
Nie jest pan przekonany.
Niech pan wie, że jestem wojownikiem.
I walczę o te wspomnienia.
Jest pan ze mną?
Wchodzę w to.
Chcę ci tylko powiedzieć, co u mnie słychać.
Spałeś kiedyś w słabym hotelu, w którym telewizor
jest przymocowany łańcuchem do ściany?
W takim hotelu mieszkam.
Spojrzałem na niego
i pomyślałem, że nawet gdybym zdjął ten telewizor,
to nie miałbym gdzie go zanieść,
bo nie mam teraz domu.
John, dostaliśmy maila do ciebie.
Od jakiejś policjantki zza granicy.
Ma jutro z tobą przesłuchanie. Trzymaj się.
Zostań tam bez względu na okoliczności.
Wyciągnę cię stamtąd.
PIĘĆ MINUT WCZEŚNIEJ
John Lakeman będzie duchem.
Dobra.
Może już czas wracać.
Dobra.
- Masz coś, Tim? - Tak.
Znaleźliśmy rozmowę.
Między nieznanym mężczyzną
i żoną twojego egipskiego fizyka, Mohammeda el-Mashada.
Miała zostać w Luksemburgu
do dnia 27
i wziąć od niego torbę o 15:00
na stacji Bettborn.
Powiedzieli, że mają torbę?
- Oni? - Tak.
Mała Japonka.
Ma 23 lata.
Jest studentką Szkoły Sztuk Pięknych w Luksemburgu.
I nikim więcej.
Została aresztowana za kradzież psiej smyczy.
Czyjegoś psa?
Tylko smyczy.
Dziwne.
Nie wiem.
Wychodzi z aresztu w Luksemburgu
o tej samej porze, którą wskazali tej kobiecie,
el-Mashad, tylko że godzinę wcześniej.
Dostała pięć dni aresztu.
Za kradzież smyczy brzmi rozsądnie.
Tak czy siak, wychodzi na wolność.
Dostanie swoje rzeczy w tym samym czasie,
kiedy oni twierdzą, że dostarczą torbę
żonie fizyka, tak?
Wezmą torbę od tej małej.
Musisz być pierwszy.
Masz możliwość to wszystko naprawić.
Masz niezłą szansę.
Jedyne, co musi zrobić twój człowiek,
to wziąć torbę od japońskiej lalkarki.
Lalkarki? Że co?
Jest lalkarką.
Studentką, ale wzorową.
Tylko to musi zrobić.
Chryste, serio może to być takie proste?
Dzięki, Tim. Możesz już dostać zawału.
Wal się, stary.
- Hej. - Zostań tam bez względu na okoliczności.
Zostań i przeczekaj do następnego tygodnia.
Odbierzemy wszystko 27-ego, John.
Nie możemy pójść do kawiarni?
WASZYNGTON
Solidaryzowanie się tam
byłoby trochę dziwne.
- To budynek rządowy. - Tu jest do bani.
Wiesz, co nie jest do bani?
Konstytucja.
No dobra.
Cześć.
Podajmy sobie ręce i chodźmy jak Jezus w łasce i miłości.
BIURO WYWIADU - 170 000 $
Zorganizowanie wszystkiego
wokół ulubionego filmu Stephena było bardzo sprytne.
Jest to osobiste,
ale zarazem zabawne.
Idziemy w dobrą stronę.
Wszystko dobrze współgra, Ally.
Naprawdę daleko zaszedłeś.
To ja ci dziękuję, Leslie.
Dzięki tobie byłem skupiony na wyzdrowieniu.
To ty odwaliłeś najcięższą robotę.
Jak to Wilk mówi w moim ulubionym filmie Pulp Fiction,
nie róbmy sobie nawzajem loda.
Pokaż, co tam masz.
OGÓLNE ZASADY DYNAMIKI STRUKTURALNEJ PRZEPŁYWÓW
IMIĘ I NAZWISKO SPADKOBIERCY HELEN BIRDBATH ŻONA
IMIĘ I NAZWISKO (Osoba lub Firma) ANTONIA RAMIREZ
BYŁY POLICJANT Z MILWAUKEE UNIEWINNIONY
Dostałeś, co chciałeś.
Dlaczego tu jestem?
- Bo nie skończyliśmy. - Zrobiłem swoje.
Co chciałeś mi zrobić tą głupią gałęzią?
Zmasakrować,
złamać wszystkie kości twarzy,
by dać ci znać,
do czego jestem skłonny, żeby kontynuować moją pracę.
Jaki jest twój limit?
Jeśli tylko machnę ręką, to twoja praca
jest skończona.
Możesz dalej kontynuować swoją pracę, ale najpierw
musisz coś dla mnie zrobić.
Co?
Jutro, gdzieś w ciągu dnia,
kiedy będę w pracy,
zabijesz mnie.
SPRAWA PRZECIWKO JOHNOWI LAKEMANOWI
Ludzie mają mnie za głupka.
Może to przez moją twarz.
Imię też mi pewnie nie pomaga.
Powiedz mi,
wyglądam na głupka?
Nigdy na ciebie nie spojrzałem.
Ludzie myślą, że jestem głupi.
Kiedyś pracowałem
jako policjant.
Teraz mi wstyd się przyznać, ale popisywałem się,
używając fikuśnego słownictwa.
Popijałem sobie czasem.
Pewnego ranka, o 4:30 nad ranem,
byłem w aucie, pijany.
Grałem w Scrabble.
Dzwoni telefon. Na mojej ulicy grasuje złodziej torebek, Latynos.
Nagle widzę, jak przebiega koło mojego auta z torebką na ramieniu.
Wysiadam,
krzyczę: „Halt!”.
Kiedy włożył rękę do torby, strzeliłem.
Podszedłem do niego,
dostarczał gazety.
Chory umysłowo.
Czternaście lat.
Nie dziewięć, jak ludzie mówią,
a czternaście. Tylko...
czternaście.
Nie mogłem krzyknąć: „Stop”, jak każdy inny.
Przyszli moi znajomi gliniarze
i wyczyścili moje auto.
Usunęli moją krew.
Co włożyłem do pudełka?
Moją krew z alkoholem.
Nie chciałem, żeby mnie uniewinniono.
Chciałem być winny.
W przypadku kary śmierci
odszkodowania są 400 procent wyższe.
Chciałem, żeby rodzina coś miała.
I nagle sędzia mnie wypuścił.
Myślał, że mi pomaga.
W ciągu ostatnich 20 lat 17 policjantów zostało
oskarżonych o zabójstwo
w trakcie pracy w USA.
Wszystkich uniewinniono.
System jest niesprawiedliwy.
Tak czy siak, moje ubezpieczenie wygasa jutro.
Zabij mnie, kiedy będę w pracy.
Dostaje się 75 patyków więcej
za śmierć podczas pracy.
Przynajmniej według mojej głupiej umowy,
bo to się nigdy nie zdarza.
I jak miałbym cię zabić?
Po prostu jebnij mnie w mój tępy łeb.
Twoją gałęzią.
Sięgnij do swojej mrocznej strony.
Uwaga, z powodu problemów technicznych
musimy wrócić na lotnisko.
Dziękuję za cierpliwość.
Robimy wszystko, by dotrzeć do celu.
- 23A? - 23B.
- Hej. - Dzień dobry.
Wszystko w porządku?
Tak, ja...
Nigdy wcześniej tego nie robiłam.
Nigdy nie wynajmowałam auta w USA.
Ani go tu nie prowadziłam.
- Dokąd jedziesz? - Do Milwaukee.
To niedaleko.
I cały czas prosto.
Poradzisz sobie.
- Dokąd ty jedziesz? - Też do Milwaukee.
To tylko półtorej godziny drogi stąd.
Następny.
Chcę wynająć auto.
Odstawi go pani w punkcie odbioru?
W jakim punkcie?
Odbioru.
Zwrot auta.
Chce wiedzieć, czy odstawisz auto z powrotem tutaj.
Tak. Dziękuję.
Podróż lokalna?
Lokalna?
Nie, do Milwaukee.
Tak, jadę do Milwaukee w Wisconsin.
Poproszę prawo jazdy.
Skąd to jest?
- To jest kraj? - Tak.
Pierwsze słyszę.
Jest nim.
Czym?
Krajem.
Co robisz?
Pracuję nad sobą.
Czemu Milwaukee?
Wyjazd służbowy.
Podwieźć cię?
Czemu jedziesz do Milwaukee?
W odwiedziny.
A ty?
Mam rozmowę.
- O pracę? - Nie.
To nie było w porządku.
Mógł trochę poczekać.
Dokładnie.
Wymyśliłam aplikację, dzięki której wiesz,
kto ci podziękuje.
Czemu jej nie użyłaś?
Bo właściwie jej nie zrobiłam.
Nie znam się na tych rzeczach.
Wymyśliłam ją w mojej głowie.
Jeśli kiedyś ją stworzysz, to ją kupię.
Dzięki.
Ja też wymyślam rzeczy na niby.
Na przykład co?
Co?
Nic.
No co?
Nie sądziłem, że rzucisz w ten sposób.
W ten sposób.
Po prostu się zdziwiłem.
Rzucam moją lewą ręką.
Czemu?
Bo dzisiaj muszę być leworęczny.
Czemu?
Bo mam dzisiaj przesłuchanie.
Wezwałeś mnie tu
tylko po to, żeby ze mną ćwiczyć?
Czemu przez cały dzień?
Bo sądzę, że przyjdzie do biura,
tak jak ostatnim razem.
I jeśli się zjawi, a ja w tym momencie
będę nalewał sobie kawę prawą ręką,
to mam przejebane.
To będzie ciekawy dzień.
Kurwa.
- Gruba Twarz? - Dokładnie.
To zdjęcie twojej twarzy.
Tak, na lodówce.
I kiedy wyciągasz z lodówki na przykład lody,
twoja twarz na lodówce tyje.
Pokaże, jak będziesz wyglądać,
jeśli będziesz jadła te lody przez rok.
- Świetny pomysł. - Dzięki.
To super nie-wynalazek.
Gruba Twarz.
Nie istnieje.
A jak się nazywa twoja aplikacja?
Nazywam ją „Fajny koleś czy frajer”.
Niezłe.
Tak uważasz?
NAPISZ, GDY PRZYJDZIE PACZKA.
KSIĄŻKA MUSI BYĆ NA PÓŁCE PRZED PRZESŁUCHANIEM.
ZAJMĘ SIĘ TYM.
JESTEM NAWET TROCHĘ PODEKSCYTOWANY.
WYCIĄGNĄŁEM MÓJ STRÓJ BRUCE'A LEE,
BY SKOPAĆ IM TYŁKI. ZROBIĘ TO DLA CIEBIE.
DZIĘKI, STARY. UMYŁEM ZĘBY LEWĄ RĘKĄ.
STRASZNIE DZIWNE I TRUDNE.
DOBRE, TEŻ SPRÓBUJĘ.
- Raz, dwa, trzy, Kramer! - Kramer!
Daj spokój, tyle dla mnie zrobiłaś.
Jesteś tu gościem.
- Nalegam. - Ja również.
- Naprawdę. - Ja również.
Papier, nożyce, kamień?
No dobra.
Niezła jesteś.
Pracuję z dziećmi.
Często w to gramy.
- Jesteś nauczycielką? - Tak.
Masz rację.
Uważają, że to kwesta szczęścia,
ale tu chodzi o zdolności.
Jeśli ktoś umie czytać ludzi i ma z nimi styczność
jak ty w twojej pracy, to może się tego nauczyć.
Bardzo dobrze.
Zaszłaś dalej niż ktokolwiek inny.
Teraz mogę zapłacić.
MILWAUKEE 28 KILOMETRÓW
Podoba mi się.
Chyba już ją słyszałam.
Sama nie wiem.
Oto mój e-mail.
Wyślij mi swój i podam ci nazwę albumu.
Super, tak zrobię.
Jestem podekscytowana spotkaniem.
- Gdzie się umówiliście? - W jego pracy.
- Podwieźć cię? - Nie, dziękuję.
Wezmę taksówkę.
Byłaś bardzo pomocna. Nie chcę się więcej narzucać.
- Hej, Chicago. - Słucham?
To jest parking dla pracowników.
Dla kierowników,
gwoli ścisłości.
Przepraszam.
Nie ma sprawy, Chicago.
- Dennis? - Tak.
Potrzebuję pomocy.
- Jest w środku. - Nie mogę tam wejść.
W ogóle nie powinno mnie tu być.
Przekażesz mu to?
Jasne.
Jak mnie znalazłaś i skąd wiedziałaś o moim istnieniu?
Napisał o tobie piosenkę.
To znaczy, nie była o tobie.
Była o tym, jak chciał się zabić,
ale wspomniał też,
że tam, gdzie był, była jedna dobra rzecz
i że zaprzyjaźnił się z kumplem z pracy o imieniu Dennis.
Znalazłam cię w Internecie.
Dziękuję za przybycie tego ranka.
Tego nowego poranka.
Ekscytujący poranek pełen zmian
i wdrażania nowego, współdzielonego kierownictwa.
Chciałbym ogłosić, że od dzisiaj
kierownik dywizji Leslie Claret będzie razem ze mną
kierował pod każdym względem, w każdym wydziale,
ramię w ramię.
Przywitajmy Lesliego Clareta w ten nowy poranek.
Dziękuję, Lawrence.
Moi drodzy, czym się głównie zajmujemy w McMillanie?
Tworzymy złożone systemy dostarczania,
- aby móc... - Źle!
Usiądź.
Naprawdę.
Nie mówimy o tym samym.
Robimy kółka.
Koła nie występują w przyrodzie.
Słońce? Nie.
Planety?
Nie do końca.
Koła są idealne.
A w naturze nic nie jest idealne.
Wszystko ma wady.
Lekko podłużne.
Nasze planety, Słońce,
niczym my.
Ale tutaj, w McMillanie, tworzymy je.
I umieszczamy je na świecie.
Idealny kształt na całym świecie.
Robimy kółka.
I jedyne, o co musicie się troszczyć,
o czym musicie myśleć,
to ta jedna rzecz:
perfekcja.
No dobra.
To tylko cel, a nie rozkaz.
Nikt nie jest idealny.
Ale to, co muszę wiedzieć,
co muszę w was widzieć,
to zdolność do perfekcji.
Chęć bycia idealnym.
Stephen, John, podejdźcie tu.
Pokażcie, jak tworzycie coś idealnego.
Pokażcie mi wasze przywiązanie
do kształtu, nad którym wspólnie pracujemy.
Stephen?
Lakeman?
Narysujcie idealne kółko.
Narysujcie je całym sobą na tym ekranie.
Pokażcie wasze przywiązanie
do idealnego kształtu.
Do perfekcji.
Jak ci idzie, John, w ten nowy poranek?
Nieźle.
Spędziłem wczoraj trochę czasu,
rozmyślając o tym,
jak miałem się dzisiaj zachować w stosunku do ciebie.
W ten nowy poranek.
Fajnie.
Tak, było fajnie.
Zastanawiałem się,
czy mam cię tak po prostu zwolnić.
Powiedzieć, że nie pasujesz,
bo mi na tej firmie zależy,
a tobie ona wisi,
tak więc, sajonara.
Ale wtedy pomyślałem,
że wszyscy
zasługujemy na drugą szansę.
Skądś o tym wiem.
Wiesz?
Pomyślałem, że dam ci
coś łatwego do roboty.
Od tego zaczniemy.
To będzie nasz początek.
Poproszę dzieciaka,
żeby narysował kółko.
I może kiedy zobaczę, jak bardzo się stara,
może mnie przekona
tym prostym kółkiem.
Oto jakie wrażenie zrobiło na mnie twoje kółko.
Brakowało mu skupienia, ambicji, jasności,
precyzji, dedykacji, pasji i szczerości.
I...
Cóż,
przypominało mi ciebie.
Wygląda na to, że spędzisz weekend,
strzelając do kaczek.
I wydaje mi się,
że będziesz mieć swój własny nowy poranek
w nowym miejscu.
Powodzenia.
Rozbieżność rachunkowa dotycząca pliku pod twoim zarządem.
Chciałbym prosić o spotkanie,
bym mógł coś z tego zrozumieć.
Ponownie, Brant Paddocks.
Biuro Rachunkowości, wewnętrzny 775.
Cześć.
Jak tam?
Nieźle.
Sprawy się pokomplikowały.
To przesłuchanie z policjantką...
Nie możesz dać ciała.
Tom, chciałeś, żebyśmy mieli oko na Alice Taylor.
Nie przyszła do pracy.
Bez żadnego uprzedzenia.
Tak więc pamiętasz, że tuż przed wypadkiem
byłeś razem ze swoim kolegą.
Pójdźmy w tym kierunku.
Co wtedy robiłeś?
John powiedział, że rozmowa kiepsko mu poszła.
A ja powiedziałem, że mi poszło świetnie.
I chciałem go jakoś, kurwa, pocieszyć.
Uważaj na słownictwo.
- Jasne. - Nie myśl o tym.
I co się wydarzyło
później tego dnia?
Po prostu tu staliśmy.
Wtedy coś poczułem.
Twoja żona tu jest.
- Cześć, Dennis. - Cześć.
Chodź tutaj.
Wszystko w porządku?
Przykro mi, stary.
Pokomplikowałem ci sprawy.
Nie powinienem był ci się starać pomóc.
Pomóż mi teraz, Dennis.
- No jasne! - Weź tę pałkę.
- Co? - Mam pałkę, weź ją.
- Dlaczego ją masz? - Po prostu ją weź.
Nie ruszaj się i weź ją ode mnie.
Dobra.
Mam ją.
Teraz ją schowaj.
Schowałem pałkę.
Odejdź z nią.
Nadchodzi detektyw.
Odchodzę z pałką.
- John Lakeman? - Tak.
Dzień dobry.
Detektyw Agathe Albans.
Pracuję dla wydziału zabójstw
w policji w Luksemburgu.
Mam zgodę na zadanie panu kilku pytań
dotyczących morderstwa,
które miało miejsce 11 maja.
Zabójstwo Hectora Barrosa.
Czy może być dzisiaj?
Dzisiaj mam mnóstwo rzeczy do zrobienia.
Nie zajmie to panu więcej niż godzinę.
Jesteśmy w trakcie zmian w pracy.
Chciałbym się wyróżnić wśród pracowników.
Dzisiaj byłoby dla mnie najlepiej.
Dzisiaj dla mnie nie byłoby najlepiej.
Jutro byłoby dla mnie najlepiej.
Jutro dla mnie nie byłoby najlepiej.
Marynarzyk?
Natura pana pracy?
Kółka.
W jakim sensie?
W takim, że rury są kółkami.
Zajmuję się rurami.
Jest pan bardzo dobry.
Dziękuję.
Pani również.
Niesamowicie dobry.
Dziękuję.
Pani też.
Zmęczona?
Tak.
Odpowie pan dzisiaj na moje pytania?
Taka była umowa.
Dokładnie.
Chyba mogę to zrobić później. Może być?
Proszę znaleźć czas jak najwcześniej.
Oczywiście.
KSIĄŻKA?
JESZCZE NIE.
JAK TYLKO PRZYJDZIE, ZNIKAM.
W KOŃCU ZNALAZŁEM ODPOWIEDNI KAWAŁEK
DO SŁUCHANIA, KIEDY BĘDĘ NAPIEPRZAĆ
DO TEJ DZIWNEJ BIBLIOTEKI.
CHCESZ WIEDZIEĆ, CO TO ZA KAWAŁEK?
NO DOBRA. CO TO ZA KAWAŁEK?
KLASYKA FAJNEGO RICKA.
WYBORY W IRANIE CORAZ BLIŻEJ
GREG12 DO MR MUDD:
WSZYSCY MOGĄ SIĘ POPISYWAĆ W NECIE.
CHCIAŁEM, BYŚ SIĘ UJAWNIŁ. WSZYSCY WIEDZĄ,
ŻE JESTEŚ LAMUS.
OD MR MUDD DO ROBA SAPERSTEINA.
NOWA WIADOMOŚĆ DO ROBA SAPERSTEINA.
Hej, kocham cię
I liczę, że jesteś podwójnie wspaniała
Liczę, że twoja dziwna praca Jest podwójnie wspaniała
I że twój staruszek też
Ale musiałem się z tobą czymś podzielić
Hej, kocham cię
Ale nie jestem podwójnie wspaniały
I widzę, że tego nie powtarzam o poranku
Bo chyba wiem
Że tego się stąd nie dowiem
Pamiętaj więc, pozwól świecić światłu
Nieważne, że mnie dawał mrok
Pamiętaj, że nagraliśmy świetną płytę
I chciałem ci podziękować
Ale tylko sprawia mi ból
I kocham cię
Żegnaj, John
Robi się późno.
To już ostatnia szansa
na zadanie moich pytań
i wypełnienie pańskiej umowy.
Zaraz będę.
Czy chce pan coś najpierw powiedzieć?
Tak.
Proszę bardzo.
Wcale nie jestem inżynierem przemysłowym.